Bütün diğer sesleri, hem de tam aynı miktarda. Akort aleti tek bir çıpadan dışa doğru hesaplar: bir oktav 2:1 oranıdır ve her biri yaklaşık 1,059 olan 12 eşit yarım sese bölünür; la4 alışıldık biçimde 440 Hz olarak alınır. O çıpayı oynatın, bütün ızgara kayar. Sent olarak 442 Hz, 440'ın 7,9 üstünde; 443 ise 11,8 üstünde; String Tuner'ın verdiği 392-466 Hz aralığı da baştan sona yaklaşık 300 senti, yani üç yarım sesi kapsar. Tuşe tarafında hiçbir şey değişmez: tellerinizin arasındaki aralıklar aynı kalır, yalnızca mutlak frekanslar kayar; bu yüzden sayı sadece öteki çalgıcılara göre anlam taşır.

Tek başına neredeyse kimse. Birlikte herkes. 918 gönüllüden oluşan 2017 Scientific Reports örnekleminde iki perdeyi ayırt etmek için 8,41 Hz, yani 14,50 sent ortanca eşiği vardı, dolayısıyla 7,9 sentlik bir kayma onların yarısının fark ettiği düzeyin altındadır ve yalnızca 6,19 senti ayırt eden en iyi yüzde beş bunu yalıtılmış olarak sezerdi. Aynı anda çalındığında ise durum değişir, çünkü saniyedeki vuruş sayısı, girişen iki dalganın frekans farkına eşittir. 440'taki bir la ile 442'deki bir la yan yana saniyede iki vuruş verir; odadaki hiç kimsenin göz ardı edemeyeceği yavaş bir dalgalanma. 443'e karşı üç olur. Aynı sayfa, saniyede kabaca 20 ya da 30'dan hızlı vuruşların artık vuruş olarak duyulmadığını belirtiyor; tam bir yarım ses bu yüzden dalgalı değil yanlış duyulur.

Bu, uygulamanın App Store açıklamasının kendisi; andığı üç hazır ayar da provadan önce, prova sırasında değil, yapılması gereken üç konuşmadır. String Tuner: Violin & Cello App Store üzerinde ücretsiz.

Çünkü bir yarım ses aşağıda durur; böylece aynı notaları okuyup bir yarım ses pes tınlarsınız. Bir yarım ses yaklaşık 1,059 oranındadır, dolayısıyla 440 bölü 1,059 tam 415,30 Hz verir; yuvarlak 415 ise 440'ın tam 100 değil 101 sent altında kalır. Pratik sonuç, yeniden yazmadan aktarımdır: 415'teki bir klavsen yazılı notaları çalar ve bir yarım ses pes bir modern çalgının tınladığı yerde tınlar. Bu bir eşgüdüm anlaşmasıdır, herhangi bir bestecinin ne duyduğuna dair bir sav değil; grubunuz 415'te anlaştıysa önemli olan tek şey herkesin aynı 415'i kullanmasıdır.

Tel gerginliğini arttırır, ve bu beğeni değil fizik. UNSW Sydney'in titreşen teller anlatımı şunu kaydediyor: teldeki dalgaların hızını belirleyen şey, gerginliğin birim uzunluk başına kütleye oranıdır, ve belirli bir tel boyu için perdeyi belirleyen de dalga hızıdır. 440'tan 443 Hz'e geçmek bütün tellerde aynı anda 11,8 sentlik bir yükselmedir; eski bir çalgıda, oturtulmuş bir eşikte ya da bir bağırsak tel takımında küçük ama yok sayılamaz. Grubunuz 443 isterse ve bir yerde vızıltı başlarsa, bunu bir sezon sessizce taşımak yerine provada söylemeye değer.

Başka hiçbir şey tınlamıyorsa. Tek başına bir çalışma, bir dizi rutini, başka çalgı bulunmayan bir kayıt: mutlak perde keyfidir ve yalnızca aralıklar sayar, dolayısıyla 440 bir ön tanımdır, zorunluluk değil. Fark büyüdüğünde de sayı anlamını yitirir: iki yıl önce akort edilmiş bir piyano size doğru gelmez ve sabit perdeli bir çalgıdan kaymasını istemek bir akort işidir, bir ayar değil. Bir kayıtla çalıyorsanız da geleneğe değil kayda uyun: hafifçe kaymış mastering yapılmış bir parça, kusursuz akortlu bir 440'a karşı tıpkı akortsuz bir komşu gibi vuruş yapar.