FLAC Player Offline: Gapless to darmowy odtwarzacz offline bez reklam na iPhone'a i Androida, zrobiony dla osób, które mają własne pliki muzyczne. FLAC opłaca się bardziej niż MP3 zawsze wtedy, gdy zamierzasz zachować lub ponownie zakodować ten plik: FLAC zapisuje dokładnie od 4 do 32 bitów na próbkę, a MP3 jest przybliżeniem, którego nigdy nie odtworzysz.
Ujawnienie: AppStoryo jest prowadzone przez studio, które tworzy FLAC Player Offline: Gapless. Poniższe porównanie opiera się na publicznie sprawdzalnych kryteriach i wymienia prawdziwe alternatywy.
Uczciwa odpowiedź ma dwie połowy, a większość sporów używa tylko jednej. Zachowaj obie: to, co format przechowuje, i to, co telefon potem z tym robi. FLAC Player Offline: Gapless i wersja na Androida trzymają MP3 i FLAC w jednej bibliotece.
Jeden przechowuje nagranie, drugi jego streszczenie. RFC 9639, specyfikacja IETF dla FLAC, definiuje kompresję bezstratną jako zmniejszenie zajmowanego miejsca bez usuwania ani nieodwracalnego zmieniania jakichkolwiek danych, więc dekompresja zwraca dokładnie oryginał. Kompresję stratną ten sam dokument definiuje odwrotnie: wraca przybliżenie. Na tym polega cała różnica i jest ona strukturalna, a nie kwestią gustu. Ta sama specyfikacja ustala zakres FLAC na 1 do 8 kanałów, częstotliwości próbkowania od 1 do 1 048 575 herców i głębie od 4 do 32 bitów, przy czym narzędzia są zoptymalizowane pod dźwięk płyty CD: 2 kanały, 44,1 kHz i 16 bitów. MP3 nie daje równoważnej gwarancji, bo to, co odrzucił przy kodowaniu, zostało odrzucone na dobre.
Często nie, a kto twierdzi inaczej, nie pytając o twoje słuchawki, po prostu zgaduje. Pożyteczny ruch to sprawdzić, czym plik naprawdę jest na wyjściu — i dokładnie to opisuje karta tego odtwarzacza w App Store:
Lossless and Hi-Res badges, and an audio panel that shows each file's format, bit depth and sample rate — and whether it is resampled on the way out
O odpowiedzi decydują dwie rzeczy i żadną z nich nie jest plakietka formatu. Pierwsza to źródło: FLAC zrobiony z MP3 o 128 kb/s niesie te same brakujące dane, tyle że doskonale zakonserwowane. Druga to tor wyjściowy. Telefon potrafi przepróbkować plik 96 kHz, zanim ten w ogóle dotrze do wzmacniacza słuchawkowego, a ta konwersja pozostaje niewidoczna, dopóki coś jej nie pokaże. Dlatego panel audio, który wypisuje format, głębię bitową, częstotliwość i przepróbkowanie, bije każdą deklarację odsłuchową: zamienia pytanie w obserwację. Sprawdź plakietkę na utworze, który znasz, a potem sprawdź ją jeszcze raz przez słuchawki bezprzewodowe; następna sekcja wyjaśnia, czemu te dwa odczyty często się rozchodzą.
Tyle, że na telefonie z 64 GB to widać, a arytmetyka jest stała, nie uznaniowa. Dźwięk płyty CD to 44 100 próbek na sekundę po 16 bitów na 2 kanałach, czyli 1 411 200 bitów na sekundę, w przybliżeniu 10,6 megabajta na każdą minutę nieskompresowanego dźwięku. Systemowy dekoder Androida ogranicza MP3 do 320 kb/s, co daje 2,4 megabajta na minutę. FLAC mieści się między tymi dwiema liczbami i nigdy nie zejdzie poniżej wartości MP3, bo koder bezstratny nie ma prawa niczego odrzucić. Album z dziesięcioma utworami, który w MP3 320 kb/s zajmuje około 100 megabajtów, w FLAC zażąda kilka razy tyle. Na telefonie ze stałymi 128 GB, gdzie o miejsce bije się jeszcze galeria zdjęć, to prawdziwa decyzja.
Przy słuchaniu bezprzewodowym w dużej mierze tak i właśnie tę część debata o formatach zwykle pomija. Klasa BluetoothCodecConfig w Androidzie wylicza kodeki, które telefon może wysłać przez łącze A2DP: SBC, AAC, aptX, aptX HD, LDAC, LC3 i Opus. Każdy z nich jest kodekiem stratnym, więc twój zdekodowany FLAC zostaje zakodowany od nowa, zanim opuści telefon. Ta sama klasa wymienia częstotliwości 44,1, 48, 88,2, 96, 176,4 i 192 kHz oraz głębie 16, 24 i 32 bitów, i dlatego nawet łącze o wysokiej przepływności nadal zmienia dane. Odsłuch przewodowy i lokalne archiwum to przypadki, w których bezstratność przeżywa nienaruszona. FLAC Player Offline: Gapless i wersja na Androida pokazują aktywny format wyjściowy.
Bo kontener MP3 nie potrafi wyrazić dowolnej liczby próbek, a wypełnienie, które dokłada w zamian, słychać między utworami. Techniczne FAQ projektu LAME mówi to wprost: każdy koder oparty na MDCT dokłada wypełnienie na początku i na końcu każdej piosenki. Wszystkie dekodery przetestowane przez autorów wprowadzają opóźnienie 528 próbek, koder w stylu ISO dokłada kolejne 528, a plik zakodowany, a potem zdekodowany wraca z 1 056 próbkami doklejonymi na początku. Domyślne opóźnienie kodowania w LAME to 576 próbek, a na końcu dokłada on 288 próbek, bo inaczej ostatnia granula nie zostałaby zdekodowana. FLAC zapisuje dokładną liczbę próbek i dlatego album koncertowy przeżywa podróż tam i z powrotem.
Trzy przypadki i żaden z nich nie jest rzadki. Jeśli słuchasz wyłącznie przez bezprzewodowe słuchawki douszne, łącze i tak koduje wszystko od nowa, więc płacisz miejscem za nic. Jeśli twoje pliki powstały z MP3 albo z pobranych strumieni, konwersja w górę dokłada rozmiar bez dokładania informacji. A własna dokumentacja multimediów Androida ogranicza systemowy FLAC do stereo i 48 kHz, więc pliki wielokanałowe lub o wyższej częstotliwości potrzebują czegoś więcej niż wbudowany dekoder.
To termin ze specyfikacji, nie slogan. RFC 9639 definiuje kompresję bezstratną jako zmniejszenie zajmowanego miejsca bez usuwania ani nieodwracalnego zmieniania danych, więc zdekodowany FLAC jest co do bitu taki sam jak to, co weszło. Żaden MP3 nie przechodzi tego testu.
Na głośniku telefonu albo tanich słuchawkach prawie na pewno nie i nikt nie powinien ci obiecywać inaczej. Słychać go przy odsłuchu przewodowym na wymagających słuchawkach, w gęstych lub bardzo cichych fragmentach i przede wszystkim wtedy, gdy później kodujesz plik od nowa.
Kosztuje więcej pracy dekodera i więcej odczytów, bo plik jest kilka razy większy na minutę muzyki. RFC 9639 zauważa, że FLAC jest celowo mało złożony i dekoduje się niewielkim nakładem obliczeń, więc zużycie jest realne, ale umiarkowane.
Nie i jest to najczęstszy błąd w całym temacie. RFC 9639 definiuje kompresję stratną jako zwracanie przybliżenia, więc odrzucone dane zniknęły, zanim zacząłeś. Dostaniesz dużo większy plik niosący dokładnie te same straty.
W Androidzie tak, w pewnych granicach. Dokumentacja multimediów platformy podaje dekodowanie FLAC od Androida 3.1 i kodowanie od 4.1, ograniczone do mono lub stereo i do częstotliwości do 48 kHz. Powyżej tego potrzebujesz aplikacji z własnym dekoderem.
Nie w sposób pewny, bo tor wyjściowy często spłaszcza różnicę. RFC 9639 dopuszcza częstotliwości do 1 048 575 herców, ale telefon może przepróbkować utwór 96 kHz przed wzmacniaczem, a przez Bluetooth i tak zostanie zakodowany od nowa.
Przestaje być bezstratny na łączu radiowym. Klasa BluetoothCodecConfig w Androidzie wymienia SBC, AAC, aptX, aptX HD, LDAC, LC3 i Opus jako dostępne kodeki, a wszystkie siedem są stratne. Telefon dekoduje FLAC, a potem koduje go od nowa przed nadaniem.
Tylko tam, gdzie wciąż masz oryginalne płyty albo bezstratne pliki ze sklepu, bo jedynie ponowny zgrany odzysk cokolwiek odzyskuje. W pozostałych miejscach zostaw MP3, a FLAC dokładaj przy nowych zakupach, gdzie naprawdę jest co zachować.
Nie. Jest darmowy zarówno w App Store, jak i w Google Play, bez reklam i bez abonamentu, i odtwarza MP3, FLAC, ALAC, WAV, AAC, AIFF, Ogg Vorbis oraz Opus z lokalnej biblioteki. Na iPhonie wymaga systemu iOS 15.0 lub nowszego.
Decyduj plik po pliku, a nie z zasady: bezstratnie tam, gdzie źródło jest bezstratne, a odsłuch przewodowy. FLAC Player Offline: Gapless i wersja na Androida pokazują, który to przypadek.
" }