Ponieważ metadane są osobnym pojemnikiem, który podróżuje obok pikseli, a nie w nich. Opis formatu Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych dotyczący Exif, czyli Exchangeable Image File Format, podaje, że skompresowane pliki Exif to pliki JPEG baseline, których metadane niosą segmenty znacznikowe aplikacji APP1 i APP2, że opisana wersja to JEITA CP-3451 z kwietnia 2002 roku, a JEITA i CIPA wspólnie zarządzają standardem od 2009 roku. Te segmenty to zwykłe bajty. Dowolny edytor metadanych przepisuje w nich datę albo współrzędne, nie ruszając ani jednego piksela, a większość komunikatorów usuwa je przy ponownej kompresji obrazu. Metadane są wygodą przy porządkowaniu galerii, nie dowodem. Tickfield Inspection Checklist jest bezpłatne w App Store.

Zamieniając cały plik w jedną krótką liczbę, której nie przetrwa żadna edycja. Opis aplikacji w App Store sam nazywa parę, którą zapisuje przy zdjęciu:

Norma FIPS 180-4 instytutu NIST określa siedem bezpiecznych algorytmów skrótu (SHA-1, SHA-224, SHA-256, SHA-384, SHA-512, SHA-512/224 i SHA-512/256), których skróty mają od 160 do 512 bitów, i wprost mówi, że skróty służą do wykrycia, czy wiadomości zmieniły się od momentu ich wygenerowania. SHA-256 daje 256 bitów zapisanych jako 64 znaki szesnastkowe. Skompresuj zdjęcie ponownie, obetnij róg albo odwróć jeden piksel i te 64 znaki będą inne. Czego skrót nie potrafi, to poręczyć za scenę: dowodzi, że plik jest tym plikiem, i nic więcej o tym, na co patrzył obiektyw.

Z zegara urządzenia, a to twierdzenie, nie zaświadczenie. Telefony zwykle trzymają ten zegar blisko prawdziwego czasu przez sieć: RFC 5905, specyfikacja czwartej wersji Network Time Protocol z czerwca 2010 roku, podaje, że klienci utrzymują się w granicach kilkudziesięciu milisekund przy odstępach odpytywania do 36 godzin, a w szybkiej sieci lokalnej w granicach kilkuset mikrosekund. Nic z tego nie trafia do zdjęcia: aparat zapisuje to, co mówił zegar, także zegar ustawiony ręcznie. Mocniejsza konstrukcja jest starsza. RFC 3161 z sierpnia 2001 roku opisuje urząd znacznika czasu, który podpisuje skrót twojego pliku własnym zaufanym zegarem, a jego zapytanie niesie wyłącznie ten skrót, więc obraz nigdy nie opuszcza telefonu.

Mniej o urządzenie, niż ludzie sądzą, a więcej o procedurę. Reguła 901 amerykańskich Federal Rules of Evidence wymienia dziesięć przykładów wystarczającego uwierzytelnienia, a dziewiąty nosi tytuł Dowód dotyczący procesu lub systemu: dowód opisujący proces lub system i wykazujący, że daje on dokładny wynik. Reguła 902 idzie dalej w punkcie czternastym, Poświadczone dane skopiowane z urządzenia elektronicznego, nośnika lub pliku, które uwierzytelniają się same, jeśli uwierzytelniono je procesem identyfikacji cyfrowej, a poświadcza to osoba wykwalifikowana. Skrót jest właśnie taką identyfikacją cyfrową. To nie porada prawna, a inne jurysdykcje formułują to inaczej, lecz kształt jest stały: opisz metodę, potem pokaż, że działa.

Sześć kroków, w tej kolejności. Ustaw w telefonie czas sieciowy przed pierwszym zdjęciem, bo opis dziedziczy to, co mówi zegar. Fotografuj aparatem, który wypala w pikselach datę, godzinę ze strefą, współrzędne i dokładność pomiaru. Zachowaj nietknięty oryginał każdego ujęcia. Policz skrót obu plików przy zdjęciu, nie później. Wyprowadź skróty z telefonu tego samego dnia, w raporcie albo w mailu do siebie, żeby istniała druga kopia. Eksportuj PDF zamiast wysyłać obraz komunikatorem, który go przekompresowuje i psuje skrót. Tickfield sam wykonuje pierwsze cztery kroki.

Kiedy pytanie brzmi, co się stało, a nie kiedy i gdzie. Opis i skrót wiążą z plikiem godzinę i miejsce; żadne z nich nie pokazuje, że to w kadrze jest tym, co twierdzisz. Opis aplikacji mówi to wprost: jest narzędziem dokumentacyjnym, a jej listy nie zastępują kontroli wymaganej przepisami. Tam, gdzie atakowany będzie sam zegar, użyj urzędu zgodnego z RFC 3161, nie opisu z urządzenia. A przy 0 ocenach na razie nie ma jeszcze żadnego doświadczenia użytkowników, na którym można się oprzeć.